Λέξεις, σκέψεις κι άλλα...

Λέξεις, σκέψεις κι άλλα...
Wheat Field with Crows, Vincent van Gogh 1890

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Am Fenster




Αγαπημένο κομμάτι! 

"Am Fenster" - "Στο παράθυρο", από το ανατολικογερμανικό συγκρότημα City.

Το άκουσα πρώτη φορά, από βινύλιο, στα μαθητικά μου χρόνια, στο σπίτι ενός φίλου που δεν υπάρχει πια. 
Το κομμάτι είχε μια εισαγωγική μελωδία και μια σκηνοθεσία με χτύπους ρολογιού, βήματα, μια μακρινή καμπάνα και κάποιες συγχορδίες. 

Το σόλο του βιολιού επαναλαμβάνονταν για δεύτερη φορά πριν το φινάλε, αυτή τη φορά όμως σαν να συναγωνίζονταν με την ακουστική κιθάρα, η οποία έπαιζε τις ίδιες φράσεις. Ο κιθαρίστας προσπαθούσε να συναγωνιστεί σε δεξιοτεχνία το φολκλορικό παίξιμο του βιολιού. Το τραγούδι κρατούσε 17 λεπτά! 

Τα λίγα γερμανικά μου δεν μου επέτρεπαν παρά μόνο να τραγουδάω σκόρπιες λέξεις και να αναπαράγω μιμητικά τις υπόλοιπες. 
Καταλάβαινα ελάχιστα, αλλά η σπαρακτική βραχνάδα στη φωνή του τραγουδιστή και η ατμόσφαιρα του τραγουδιού με συγκινούσαν βαθύτατα και με έκαναν να νιώθω ότι είναι πολύ σημαντικό τραγούδι. 

Αυτό ακριβώς το τραγούδι είναι που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι υπάρχει "ανατολικό ροκ", όταν μερικά χρόνια αργότερα άκουσα παρόμοιες εμπνεύσεις από ρωσικά γκρουπάκια, όπως π.χ. οι Aquarium και οι DDT. Με μελωδίες που ζυγιάζονταν ανάμεσα στην ροκ και τις παραδοσιακές μουσικές, με πιο σοβαρό ποιητικό στίχο και πιο μελαγχολικές μελωδίες από τους δυτικούς ροκάδες της δεκαετίας του 60. Είχαν κοινή, όμως, μια αμφισβήτηση, που έμοιαζε περισσότερο αισθητική και λιγότερο πολιτική, σαν να πήγαζε από μία αίσθηση ασφυξίας. Το ανατολικό ροκ έμοιαζε πιο λυρικό και λιγότερο ορμητικό, κι όμως συνδέθηκε με μεγαλύτερες κοινωνικές αλλαγές και ανατροπές, απ' ότι το δυτικό.  

Τη δεκαετία του 90, όταν το έφερε η τύχη και έπαιξα κάποιες φορές μουσική σε μια "θρυλική" εκπομπή του 902 αφιερωμένη στο ροκ και την ποίηση, προσπάθησα να συνταιριάξω όλα αυτά τα ακούσματα και να τα μοιραστώ με εκείνους τους ψαγμένους ακροατές. Η ανταπόκριση ήταν συγκινητική και αυτή η αίσθησή μου και η ανάμνησή της προσέδωσε ένα ακόμη βιωματικό περιεχόμενο σε αυτό το τραγούδι. 

Οι στίχοι βέβαια δεν είναι των City. Είναι της ποιήτριας Hildegard Maria Rauchfuß. Από όλες τις εκδοχές, που έχω ψάξει να βρω μέσα στις δεκαετίες που το ακούω, πάντα με συγκλονίζει ο στίχος "να δροσίζεις το μέτωπο στο παράθυρο". Και φυσικά το υπερβατικό του φινάλε: "πετώντας ταξιδεύω τον κόσμο".





Ακούστε εδώ την πρώτη εκδοχή των 17 λεπτών.


Εδώ: Μια πολύ καλά ενημερωμένη ανάρτηση για το τραγούδι και μια πάρα πολύ καλή μετάφραση των στίχων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου